Φυσικά! Διότι αυτή είναι η φυσιολογική λειτουργία του φαγητού για τον άνθρωπο.
Να του ρυθμίζει και τα συναισθήματα. Να τρώει για να καταπραΰνει την ψυχική του διάθεση, να ηρεμήσει την πείνα του και την συναισθηματική αναστάτωση που του προκαλεί το άδειο στομάχι του.
Πόσες φορές έχεις νεύρα επειδή πεινάς και το καταλαβαίνεις διότι μόλις φας όλα σου φαίνονται διαφορετικά από ότι πριν!
Ήταν η τροφή που χρειαζόσουν και προκειμένου το σώμα σου να σε ωθήσει να φας σου προκάλεσε μια δυσθυμία, η οποία υποχωρεί μετά το φαγητό, αφού πλέον άλλαξε το ορμονικό σου προφίλ – αυξήθηκε η ινσουλίνη και ελαττώθηκαν οι ορμόνες του στρες, όπως η κορτιζόλη και έτσι περνάς σε πιο χαλαρή και ήρεμη φάση, αυτή της πέψης.
Θα μου πεις δεν νιώθω πάντα πείνα όταν τρώω συναισθηματικά. Μπορεί και να έχω ήδη φάει! Ωστόσο, μπορεί να βαριέμαι και να ανοίγω το ψυγείο, μπορεί να νιώθω κάποιο άγχος και στην αίσθηση της ανικανότητας να το διαχειριστώ να ζητάω γλυκό ή πατατάκια. Μπορεί να νιώθω μοναξιά τα βράδια και να τρώω ξηρούς καρπούς μπροστά στην τηλεόραση. Μπορεί να έχω χορτάσει, αλλά να συνεχίζω να τρώω γιατί μου αρέσει το φαγητό που τρώω εκείνη τη στιγμή.
Και θα σου απαντήσω ότι το υπόβαθρο όμως είναι το ίδιο. Αισθάνεσαι ένα «αρνητικό συναίσθημα» ή κάτι που σου δημιουργεί πόνο ή δυσφορία, δηλαδή στρες – είτε το συνειδητοποιείς είτε όχι – το οποίο το σώμα θέλει να καταπραΰνει για το καλό σου (για να μην «πονάς») και ψάχνει να βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο!
Το φαγητό είναι η καλύτερη και πιο γρήγορη ιδέα που έχει πάντα το σώμα για να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, διότι το φαγητό είναι «θετικό» συναίσθημα από τότε που είμασταν έμβρυα στην κοιλιά της μητέρας μας! Στο έμβρυο το φαγητό είναι ο μόνος τρόπος να νιώθει ότι υπάρχει, ότι από κάπου φροντίζεται, ότι κάποιος το αγαπάει και θέλει να του καλύψει την ανάγκη της επιβίωσής του και για αυτό το ταΐζει. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στα πρώτα στάδια της βρεφικής ηλικίας όπου το βρέφος ταυτόχρονα θηλάζει και κρατείται αγκαλιά από τον/την τροφό του πχ μητέρα. Νευρολογικά λοιπόν, η αίσθηση της φροντίδας, της ύπαρξης, της ζωής, της αξίας να υπάρχω μιας και αξίζω κάποιος να με ταΐζει/φροντίζει, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την στοματική τροφή. Πόσα πολλά και πόσο σημαντικά βιώματα και συναισθήματα συνδέονται με την τροφή λοιπόν!
Άρα γιατί όλοι πασχίζουμε να αποσυνδέσουμε το φαγητό από το συναίσθημα? Είναι σα να ζητάμε από τον εαυτό μας να περπατάει με τα χέρια – σχεδόν! Όσο περισσότερο έχω ανάγκη να νιώσω καλά ή να διώξω το αρνητικό συναίσθημα από μέσα μου τόσο το γλυκό και το φαγητό θα είναι εκεί για εμένα.. Και αυτό είναι το πιο φυσιολογικό αίσθημα στον κόσμο από καταβολής κόσμου, όπως αποδείξαμε και παραπάνω!
Ποια είναι η λύση λοιπόν; Γιατί, πως θα αδυνατίσω, πως θα κόψω τα γλυκά αν το συναίσθημά μου έχει μεγάλη ανάγκη να καλυφθεί?
